Gebarentaal: Een nieuwe discipline bij Vocal Statements?
Dat nog niet helemaal, maar deze maand hebben we kennis mogen maken met gebarenzangeres, gebarencoach en dove kunstenaar Ilse Jobse! We mochten meekijken hoe zij aan de slag ging met leerlingen van Kentalis, om gebaren en het lichaam in te zetten bij het vertellen van een verhaal.
Op Kentalis werken we namelijk met jongeren met een taalontwikkelingsstoornis (TOS). Een heel leuke doelgroep met een eigen gebruiksaanwijzing, eigen benadering. Daarom vonden we het heel interessant en ook spannend om te zien hoe een doof persoon deze jongeren zou bereiken.
Muziekdocent Fabian:
We merkten al snel dat dat voor de jongeren juist fijn was, want het was even geen gesproken taal, even loslaten wat ze altijd al móesten. Ilse is ontwapenend, een leuk mens die je gelijk meeneemt in haar verhaal. Ze communiceert met ons via een tolk, die realtime haar gebaren in gesproken of geschreven tekst vertaalt en op die manier begrepen wij elkaar.
We zijn samen met Ilse het avontuur aangegaan voor een driedaagse lessenserie bij Kentalis om te kijken hoe dit uit zou pakken. Meteen al werden we heel blij van de lessen.
Maar ook verrast: zelfs een aantal leerlingen die normaalgesproken moeite hadden met focussen in de les, hingen aan haar lippen! Zij stonden zelfs vooraan toen er werd gevraagd om mee te helpen of iets voor te doen. Ilse werd echt een rolmodel voor ze.
Heel bijzonder om dit meegemaakt te hebben. Ilse’s werkwijze is heel relevant voor ons als team en in de lessen: want ze liet zien hoe je ook zonder spraak, zonder geluid, alleen gebaren en uitdrukkingen emoties en gevoelens zichtbaar kunt maken. Je hoeft niet luid te schreeuwen om je stem te laten horen!
Docent Ivar:
Het mooie vond ik: Ilse komt met haar eigen verhaal, ze zet storytelling in om je mee te nemen in dat verhaal. Vanuit kwetsbaarheid laat ze zien dat zelfs als je doof bent, je het toch ver kunt schoppen.
Het was heel inspirerend om te zien hoe je als doof persoon toch ook muziek kan creëren: ze schrijft liedjes die ze door een ander laat zingen. Ze laat daarmee zien dat je je door beperkingen niet hoeft te laten afremmen. Leerlingen voelden zich daardoor gesterkt in hun eigen positie.
Ook leuk om van Ilse te leren en te ervaren dat je je gezicht en je handen eigenlijk ook als instrumenten kan gebruiken. Bijvoorbeeld in een oefening waarbij een denkbeeldig doosje langsging, waarop leerlingen moesten reageren op wat er uit het doosje kwam, door middel van hun gezichtsuitdrukking, gebaren en handen. Een erg leuke oefening als activatie of energizer! Net als het dansen met je gezicht en handen wat ze liet zien.
Ilse kijkt echt naar hoe mensen muziek ervaren in hun gezicht. Haar methode heet dan ook ‘Muzien’. Het doet denken aan bodypercussie maar dan met emoties. Het was als een extra dimensie om je te uiten. Voor ons als docenten heel leerzaam en verrijkend.
